வணக்கம் வாசகர்களே!

வெளியில் திருமண ஏற்பாடுகள் கோலகலமாக நடக்க உள்ளே மணப்பெண்ணின் அவஸ்தைக்கு காரணம் என்ன?

                                          அந்த திருமண மண்டபமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. அலங்காரத்தில் கட்டிடம் கலைவடிவம் கண்டிருந்தது. மின் விளக்குகளின் அணிவகுப்பால் அந்த இடமே சொர்க்கம் போல் காட்சியளித்தது. முன்னால் வாழை மர தோரணங்களும் ஜிகினா பேப்பர்களில் அலங்காரமும் ரிப்பன் ஒர்க்கின் அட்டகாசமும் கண்ணை கவர்ந்திழுத்து கொண்டிருந்தன.

     முன்னால் வானுயர நின்ற கம்பத்தில் மணமகனும் மணமகளும் போட்டோவில் சிரித்துக் கொண்டு நிற்க, சுற்றி வாண்டுகளின் புகைப்படத்தால் அந்த பிளக்ஸ் மெருகூட்டி கம்பீரமாய் நின்றது.

      முன்மண்டபத்தில் முத்துகிருஷ்ணன் பரபரப்போடு வருபவர்களை வரவேற்று முகமெல்லாம் மலர்ச்சியோடு நின்று கொண்டிருந்தார். ஒரு பக்கத்தில் இளம்பெண்கள் பன்னீர் தூவி அனைவரையும் வரவேற்று இனிப்பு வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

      ஒன்பது கல் பதித்த மோதிரம் முத்துகிருஷ்ணனை எடுப்பாக காட்ட விரலை உயர்த்தி உயர்த்தி தன்னுடைய செல்வச் செழிப்பை பறைசாற்றி கொண்டே வருபவரின் கைபிடித்து குலுக்கி மரியாதை செய்து உள்ளே அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்.

     முறுக்கு மீசை தடிமனான உடல்வாகு என முன்னால் கம்பீரமாக காட்சி தந்தவர் தன் ஒற்றை மகளின் திருமணத்தில் உள்ளம் பூரித்துப் போய் குதூகலமாய் நின்றிருந்தார். ஊரில் பெரிய புள்ளி என்பதால் ஊரே திரண்டு வந்திருந்தது. முத்துகிருஷ்ணன் வருபவரின் ஒருவரின் மனமும் கோணி விடக்கூடாது என பார்த்து பார்த்து கவனித்துக் கொண்டார்.

     அதிலும் தன் ஒரே மகள் திருமணம் ஊரே மெச்சும் அளவு நடத்தவேண்டும் என்று பணத்தை தண்ணியாக செலவு செய்து ஊரையே அசந்து போக செய்திருந்தார்.

      மாப்பிள்ளையின் போட்டோவை காட்டிய உடனே அப்பாவுக்கு எது விருப்பமோ அதை பண்ணுங்கப்பாணு மகள் சொன்னதும் உள்ளம் குளிர்ந்து போனார். திருநெல்வேலி ஜில்லாவுலயே நம்பர் ஒன் பணக்காரர் முருகானந்தத்தின் ஒரே மகனை தன் மகளுக்காக தேர்ந்தெடுத்து விட்டார்.

      மாப்பிள்ளை சிங்கப்பூரில் ஒரு இன்டர்நேஷனல் கம்பெனியில் மேனேஜரா இருக்கார். வருடத்தில் கோடியில் தான் சம்பளம் அவருக்கு. இதைவிட அருமையான வரன் கிடைக்குமா என்ன?வீடு தேடி அவர்களே வந்து பொண்ணு கேட்க முத்துகிருஷ்ணனுக்கு பெருமை தாங்கவில்லை.

     அதிலும் அவர் சக பார்ட்னர்ஸ் எல்லாம்

    “எப்படிடா… அவங்க வந்தாங்க. நம்பவே முடியல. முருகானந்தம் கூட சம்பந்தம் வைக்கிறதுணா சும்மாவா.”

      என ஏற்றி விட இவருக்கும் சொல்ல முடியாத அளவு  பெருமை  பிச்சி தின்னது. தெரிந்தவர் தெரியாதவர்  எல்லாரிடமும் பெருமையடிக்க தொடங்கி விட்டார்.

      தன்னுடைய அந்தஸ்தை நிலை நாட்டிக் கொள்ளவே மிக ஆடம்பரமாக தொழில் பாட்னர்ஸ் முகமெல்லாம் விரிய காசு செலவு செய்து திருமண நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

      மாப்பிள்ளை வீட்டார் வசதி படைத்தவர் என்றாலும் இவரும் வசதிக்கு குறைந்தவர் இல்லை. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் இவரை தெரியாதவர்களே இருக்க முடியாது. மெட்ராஸில் 2 கார் கம்பெனியை வைத்துள்ளார். அவரோட சொந்த ஊரில் அவருக்கு பல தொழில்கள். ஆனாலும் தன் வசதிக்கும் வாய்ப்புக்கும் தோதாக வரன் அமைந்ததில் கிருஷ்ணனுக்கு ரொம்ப சந்தோசம் தான்.

     அதனால் தான் தன் ஒரே மகளின் திருமண விழா நிகழ்ச்சியில் ஒரு சிறு தவறு கூட நடந்து விடக்கூடாது என ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்தார்.

      கணவர் முன் மண்டபத்திலிருந்து உபசரித்து உள்ளே அனுப்பும் விருந்தினர்களை இன்முகத்தோடு வரவேற்று அமர வைத்தாள் ராஜம். ஒவ்வொருவரின் அருகில் போய் நலம் விசாரித்து அவர்கள் குடிக்க ஜூஸ் கொண்டு கொடுக்க செய்தாள்.

   “என்ன ராஜம். பிடிச்சதே புடிச்சீங்க பெரிய புளியங்கொம்பா பாத்துல புடிச்சிருக்கீங்க.”

     வந்திருந்ததில் ஒரு மூதாட்டி ராஜத்தின் காதை கடிக்க,

    “எல்லாம் கடவுள் செயல் அக்கா. ஆமா தனியா வந்திருக்கீங்க உங்க பேரன் வரலியா?”

   “நீங்க முன்னாடி போங்க. நான் இப்போ வரேன்ணு சொன்னான். அதான் கிளம்பி வந்திட்டேன்.”

    “உட்காருங்க. பங்ஷன் எல்லாம் முடிஞ்சி சாப்பிட்டு தான் கிளம்பணும்.”

     என்றவளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான் விஸ்வா. விஸ்வா இவர்களின் ஒரே மகன்.

   “தங்கச்சியை ரெடி பண்ணிட்டாங்களா பாத்தீங்களா?”

என  விஷ்வா கேட்க,

  “அதை அந்த பொண்ணுங்க பாத்துக்குறோம்ணு சொல்லிடுச்சி. ஒரு அரை மணி நேரத்துக்கு முன்னாலயே அவளைக் கூட்டிட்டு அறைக்குள்ள போயிடுச்சு. அதிலயும் நம்ம எழில் கூட இருக்கால. எல்லாம் அவாப் பாத்துப்பா. நீ மேல போய் பாரு.”

     என அனுப்ப விஷ்வா மாடியில் ஏறியபோது டெக்கரேஷன்காரர்களின் அலட்சியத்தால் தொங்கிப்போன ஜிகினா பேப்பரை சரி பண்ண சொல்லிவிட்டு, நாதஸ்வர கலைஞர்களை சந்தித்து அவர்களுக்கு மைக் சகிதம் கிடைக்க ஏற்பாடு பண்ணிக்  கொண்டிருந்தவன் பணிகள் அத்தனையும் படுஜோராக நடந்து கொண்டிருந்தாலும் தன் தங்கையின் திருமண விழா எந்த குறையும் இல்லாமல் நடந்து விடவேண்டும் என்ற துடிப்போடு செயல்பட்டான்.

      அவள் அவனுக்கிருக்கும் ஒரே தங்கை. சின்ன வயதிலிருந்தே இலக்கியா மீது விஸ்வாவுக்கு அதிக பாசம் உண்டு. விஸ்வாவுக்கு இலக்கியாவிற்கும் ஐந்து வருட வேறுபாடு இருந்ததால் சின்ன வயதிலிருந்தே தங்கையை தூக்கிக் கொண்டு தான் சுற்றுவான். அவள் வளர வளர அவள் எது கேட்டாலும் உடனே வாங்கிக் கொடுத்து விடுவான்.

     அதனாலேயே இலக்கியாவுக்கு பெற்றோர் சம்மதிக்காத எல்லாவற்றையும் செய்துவிட்டு இவன் பின்னால் ஒளிந்து கொள்வாள்.

    அவனும் சின்ன புள்ள தானேம்மா இனி பண்ண மாட்டாணு எல்லா சண்டிதனத்துலயிருந்தும் அவளை காப்பாற்றுவான். அதனாலேயே விஸ்வா மேலே இலக்கியாவிற்கு பாசம் அதிகம். அண்ணன் என்றால் எதையும் உடனே செய்துவிடும் அளவு அவன் மேல் உயிராய் இருப்பாள் இலக்கியா.

     எப்போதுமே விஷ்வாவின் கண்ணுக்கு சிறு பெண்ணாக தெரிந்த இலக்கியா, மாப்பிள்ளை வீட்டாரின் முன் பட்டு சாரியில்  பளபளத்து கொண்டு நின்றபோது தான் தன் தங்கை பெரியவளானது அவனை உறுத்தியது. அன்று ஆசையாக பார்த்தவன் அதன்பின் அவளுக்கான ஒவ்வொன்றிலும் தந்தையோடு தன்னையும் ஈடுபடுத்திக் கொண்டு எல்லா வேலையையும் இழுத்துப் போட்டு செய்தான்.

      தன்னுடைய தங்கையின் எதிர்கால வாழ்க்கையை நல்ல தொடக்கமாக அமைக்க எண்ணி திருமண நிகழ்ச்சிக்கான ஏற்பாட்டை ஒவ்வொன்றையும் மிகக்கவனமாக செய்தான். நேற்றிலிருந்து தோழர்களுக்கு பார்ட்டி புதுத்துணி என அமர்க்களப்படுத்தி விட்டான். தன் கம்பெனி ஆட்களுக்கு கைநிறைய பணம் கொடுத்து புது துணி கொடுத்து அழைத்திருந்தான். அதிலும் ஸ்பெஷல் சாப்பாடு வைக்க வேண்டும் என கும்பகோணத்திலிருந்து ஒரு ஸ்பெஷல் பார்ட்டியை பிடித்து வந்திருந்தான்.

      அவர்கள் மண்டபம் முழுவதும் வாசனையால் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். பசி இல்லாதவர்கள் கூட ஒரு பிடி சாப்பிட்டே ஆக வேண்டும் போல மணம் வீசி மனித மனங்களை பிடித்து நின்றது வாசனை.

    “மேரேஜ் முடிஞ்சதும் பந்தி வச்சிடணும் பரிமாறுகிறதுனாலும் சரி, கவனிக்கிறதுனாலும் சரி எந்தக் குறையும் வந்திடக் கூடாது.”

      உணவு பரிமாறுபவர்களை பார்த்து சொல்லி விட்டு நேரே மணவறையை நோக்கி விரைந்தான் விஸ்வா.

      உள்ளே தன் பருத்துப் போன உடலை தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு ஒரு டம்ளர் பாலை எடுத்துக் கொண்டு மணப்பெண் அறைக்குள் நுழைந்தாள் ராஜேஸ்வரி. மணமகளின் ஒரே அத்தை அவள். நம் முத்து கிருஷ்ணனின் உடன் பிறந்த தங்கை. மயிலாப்பூரில் கணவர் குழந்தையோடு வசித்து வந்தாலும் வருடத்தில் பல நாள் அண்ணன் வீடே கதியென இருந்ததால் இலக்கியா மீது அவளுக்கு அதிக பாசமிருந்தது.

      சிறுவயது முதலே அவளுக்கு தேவையானவற்றை இவள் தான் பார்த்து பார்த்து செய்வாள். ராஜேஸ்வரிக்கு ஒரே மகன் பெயரு கிருஷ்ணா. நம்ம இலக்கியாவோட இரண்டு வயசு சின்னவன். இல்ல… என் மருமகள வேற வீட்டுக்கு போகவே விட மாட்டேணு அடிக்கடி புலம்பிகிட்டே இருப்பாங்க.

     அப்படிப்பட்ட தன் மருமகளோட கல்யாணம் என்றதும் பிறப்பிலே சோம்பேறியான ராஜேஸ்வரி கூட ஓடி ஆடி வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டாள்.

   “என்னடியாம்மா… அலங்காரம் எல்லாம் முடிச்சிட்டீங்களா?”

   “என் மருமகளுக்கு எதுக்கு அலங்காரம். எதுவும் பூசாமலே பட நடிகை தோத்திடுற அளவு அம்சமா இருப்பா. அப்படிப்பட்டவள் முகத்துல எதையாவது பூசி கெடுத்து வச்சிடாதுங்க.”

     வாசலில் இருந்து சத்தம் போட்டுக்கொண்டு இலக்கியாவை நோக்கி வந்தாள் ராஜேஸ்வரி. மணப்பெண்ணை சூழ்ந்து நின்ற இளம்பெண்கள் கூட்டம் சட்டென திரும்,ப மலர்ந்த முகத்தோடு ராஜேஸ்வரி,

    “ஒரு கப் பால் குடிடா செல்லம். சாப்பிட சொன்னதுக்கும் வேணாம்னுட்டா. மதியம்வரை எதுவும் சாப்பிடலணா மாப்பிள்ளை தோள்ல தான் சாஞ்சிக்கணும். போட்டோ  எடுக்கிறவன் தான் பாவம். வாடிப்போன உன் முகத்த எடுப்பானா… பரிதவிக்கிற மாப்பிள்ளைய முகத்தை எடுக்கிறதாணு குழம்பி போயிடுவான்.”

    ராஜேஸ்வரி நக்கல் அடிக்க…

  “போங்க அத்த… எப்பவும் நீங்க இப்படி தான். என்ன வாருகிறதே உங்களோட வேலையா போச்சு.”

    என சிணுங்கிக்கொண்டே திரும்ப, அவளைப் பார்த்த ராஜேஸ்வரி அசந்துபோய் அப்படியே நின்று விட்டாள்.

    சிறந்த ஓவியனின் தலை சிறந்த படைப்பாக இருந்தாள் இலக்கியா. இலக்கிய கவிஞனின் கற்பனை வரிகளுக்கு கன கச்சிதமாக பொருந்தி இருந்தது அவளோட உடல்வாகு. அந்த நிலா முகத்தில் நீச்சலடித்த  மான்விழியே அவளின் எடுப்பின் உச்சம். அவள் விழியின் படபடப்பில் இதயம் சரணடைவது நிச்சயம். பிரம்மன் தன் கலைவடிவம் அத்தனையையும் அவள் ஒருத்திக்கே கொடுத்துவிட்டது போல அவ்வளவு அழகாக இருந்தாள் இலக்கியா.

    மெருன் கலர் பட்டு சாரியில் தேவதையாக நின்ற தன் மருமகளை ஆசை தீர பார்த்த ராஜேஸ்வரி அவள் கன்னங்களை வருடி நெட்டி முறித்தாள்.

     “என் கண்ணே பட்டுடும் போல இருக்கு டீ பெண்ணே. உன்ன சுத்தி தான் போடணும். மாப்பிள்ளை தான் பாவம் பக்கத்துல இப்படி ஒரு அழகை வைத்துவிட்டு திரும்பாம எப்படி போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுக்க போறாரோ…தெரியலையே.”

     கண் சிமிட்டிக் கொண்டு ராஜேஸ்வரி கேலியாக சொல்ல,

    இலக்கியா நாணம் கொண்டு சிவந்த முகத்தோடு ராஜேஸ்வரியின் தோளை கட்டிக்கொண்டாள்.

    “பாட்டி… உங்களை பெரியம்மா கூப்பிடுறாங்க.”

என சிறுவன் ஒருவன் குரல் கொடுக்க,

    “ராஜேஸ்வரி சீக்கிரமா ரெடியாகுங்கடி…”

என்றவாறு வெளியே போனாள்.

    அலங்காரத்தில் பாக்கி இருந்த அத்தனை ஒப்பனைக்களையும் இளம்பெண்கள் செய்ய ஆரம்பித்தனர். முகூர்த்த நேரம் நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொருவரும் உச்சபட்ச பரபரப்பில் இருந்தனர்.

    அதேநேரம் மாப்பிள்ளையின் அறையில் ராகவ் வேட்டியோடு போராடிக் கொண்டிருந்தான். பட்டு வேட்டி நழுவலில் இடுப்பில் நிற்காமல் அடம் செய்து கொண்டிருக்க, சிரித்துக்கொண்டே அவன் அருகில் வந்த வசந்த்.

   “இந்தாடா இந்த பெல்ட்டை சுற்றிக்க. இல்ல… மணமேடையையில போய் வேட்டியை புடிச்சிட்டு அசிங்கப்பட போறா.”

     என்றவாறு கையிலிருந்த பெல்டின் துணைகொண்டு ராகவனின் இடுப்பில் வேட்டியை சரியாக உட்கார வைத்து விட்டு  நிமிர்ந்தவன்,

   “என்ன ராகவ்… பொண்ணு எப்படி சூப்பராயிருப்பாளா?நீ பாத்தியா?”

என்றான் ஆர்வமாக

    “போட்டோல பாத்தேன் வசந்த். சூப்பரா தான் இருந்தா. நேர்ல்ல இனி தான் பாக்கணும்.”

    “என்னது இனிதான் நேர்ல்ல பாக்க போறியா?“

    “அப்படிணா ஒருமுறைகூட நீ அவங்களை நேர்ல பாக்காமலா மேரேஜ்க்கு ஓ.கே சொன்னா!”

    “இரண்டு வாரத்துக்கு முன்னால ஒருநாள் அம்மா போன் பண்ணுனாங்க. ஒரு மகாலெட்சுமியை உனக்குணு அம்மா பாத்து வச்சிருக்கேன். அவளோட போட்டோவ உன்னோட மொபைலுக்கு அனுப்பியிருக்கேன். நீ பார்த்து புடிச்சிருக்காணு சொல்லு. உன் அப்பாவுக்கும் எனக்கும் ரொம்ப புடிச்சிருக்கு. உனக்கு ரொம்ப பொருத்தமா இருப்பா. குடும்பமும் நல்ல குடும்பம்.  நம்ம வசதிக்கு ஏற்ற ஃபேமிலி. நீ முதல்ல போட்டோவ பாரு. நான் அப்புறமா போன் பண்ணுறேணு சொல்லிட்டு போனை வச்சிட்டாங்க.” 

     “ரொம்ப சலிப்போட வேண்டா வெறுப்பா தான் போட்டோவை பார்த்தேன். பார்த்த உடனே மனசுக்கு ரொம்ப புடிச்சி போச்சு. அதான் ஓகே சொன்னேன்.”

    “டேய்…சில பொண்ணுங்க போட்டோல சூப்பரா தான் இருப்பாங்க. ஆனா நேர்ல்ல பார்த்தா  சகிக்காது.”

    “என்னடா சொல்லுறா?”

    “ஆமா மச்சி. இப்படித்தான் என் பிரண்டோட அண்ணனுக்கு…”

அவன் பேச்சை நீட்டிக் கொண்டே போக ராகவ் மனதில் கலவரம் மூண்டது.

    “இப்ப என்னடா பண்ணுறது?”

    “நீ எதுவும் பண்ண முடியாது. நீ இங்கேயே இரு. நான் போய் பொண்ணை ஒருதரம் நேரா பாத்துட்டு வந்து உனட்ட சொல்றேன்.”

     என்றவன் அவசரமாக அங்கிருந்து கழன்று ஒவ்வொரு அறையாக பார்த்து கடைசியில் மணப்பெண் அறையை கண்டுபிடித்தான்.

     அவனோட நல்ல நேரம்.

     இதுவரை அங்கு அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண்கள் எல்லாம் வெளியேற இலக்கியா மட்டும் அறையில் தனித்திருந்தாள்.

     உள்ளே வந்த வசந்த் இலக்கியாவை பார்த்ததும் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டான்.

     தன் முன்னால் வந்து ஒரு ஆண் மகன் அதுவும் இதுவரை தனக்கு பழக்கமில்லாத ஒருவன் இப்படி ஆடிப் போய் நின்றால் என்னவென்று நினைப்பது.

    ஒரு நொடி குழம்பிய இலக்கியா,

   “ஏ… மிஸ்டர். எதுக்கு இப்ப முன்னால வந்து  நின்னு பேந்த பேந்தணு  முழிக்கிறீங்க.”

    என அவன் முன் விரல் உசத்தி பேச தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்ட  வசந்த்.

    “சாரி சிஸ்டர். இப்படி ஒரு அழகு பொண்ண எதிர்பார்க்காததால வந்த அதிர்ச்சி. ரொம்ப கொடுத்து வச்சவன் தான் ராகவ்.

    வந்தவன் மாப்பிள்ளையின் பெயரை சொன்னதும் நாணி கோணி தலை குனிந்து மென்சிரிப்போடு நின்றவளை பார்த்து.

     “நான் வசந்த். உங்க ராகவோட டியரஸ்ட்  ஃபிரண்ட்“

வந்தவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ள, லேசாக சிரிப்போடு கை கூப்பினாள்.

    அதேநேரம் வெளியிலிருந்து இவர்களின் நண்பர் கூட்டம் குரல் கொடுக்க, திரும்பிய வசந்த்.

  “வாங்கடா. நம்ம மச்சான் இந்த அழகுல தான் விழுந்துட்டான்.”

என சிரிப்போடு வசந்த் சொன்னதும்,

   “ஓ!…புது பெண்ணா?”

    என  வந்தவர்கள் கோரஸ் பாட அந்த இடமே கலகலத்துப் போனது. ஒவ்வொருவராக தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதோடு ராகவைப் பற்றி ஒரு சிலவற்றை போணசாக சொல்லி சென்றனர். ராகவைப் பற்றி சொல்லச் சொல்ல இலக்கியா அனைத்தையும் மென் சிரிப்போடு கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

     ஒரு வழியாக அனைவரும் விடைபெற்று வெளியேறி மாப்பிள்ளை அறைக்கு படையெடுக்க, அங்கே கூத்தும் கும்மாளமும் அரங்கேறியது. ஆனால் ராகவ் ரொம்ப எதிர்பார்ப்போடு வசந்த் முகத்தை பார்த்தான்.

     வசந்த் வாய் திறக்கும் முன், குரு முந்திக் கொண்டான்.

  “பொண்ணு சூப்பர்டா. உனக்கெல்லாம் எங்கேயோ மச்சம் இருக்குடா. இல்லணா இப்படி ஒரு பொண்ண அதுவும் உன் பேரன்ஸே பாத்து வைப்பாங்களா? நீ எப்பவும் கொடுத்து வச்சவ தாண்டா. ஆங் எங்களுக்கும் இருக்காங்களே பையனுக்கு வயசு ஏறிப் போச்சு. காலா காலத்துல ஒரு பொண்ண பாத்து வைக்கணுமேணு பொறுப்பிருக்கா பாரு.”

   “அதுக்கு நீ வேலைக்கு போகணும் மச்சி. கையில ஒரு வேலை. பாக்கெட்ல பணம் இல்லணா. இந்த ஜென்மத்துல பெண் வாசமே படாம சன்னியாசியாகி தான் போய் சேரணும். இப்படியே இருந்தா உன்னோட நிலைமையும் அது தான்.” சித்து உரக்க கூற,

   “அப்படி இல்லாம நீ எவள் வலையிலயாவது மாட்டுனாணு வச்சிக்க உன்னை மிதி மிதிணு மிதிச்சிடுவாளுங்க. அவா முன்னால உன்னால உட்கார கூட முடியாது பாத்துக்க.” என்றான் முரளி

   “அதாண்டா அவனோட அப்பா பையன் இப்படி பொண்ணுங்களுட்ட அவமானப்பட கூடாதுணு தான் வருகிற வரணை கூட வாசல்லயே அனுப்பி வச்சிடுறாரு.”

       என குருவின் மேவாயை தூக்கி நிமிர்த்தி சித்து சொல்ல,

    “போதும் விடுங்கடா என்னை.”

என சிலிர்த்து எழுந்தவன்.

     “இன்னும் ஒரே மாசத்துல ஒரு அழகியை கூட்டிட்டு வந்து உங்க முன்னால நிக்குறேன்.

   “பாத்துடா. அழகிணு சொல்லிட்டு உள்ளூர் கிழவியை கூட்டிட்டு வர போறா”

     என முருகன் சொல்ல,

    கூட்டமே ஓ!…வென குரல் கொடுக்க சிரிப்பு வாசல் தாண்டி வெளியே சென்றது.

   “கல்யாண மாப்பிள்ளைக்கு நல்ல அட்வைஸா இரண்டு சொல்லுவீங்கணு பாத்தா பயமுறுத்தியா அனுப்புறீங்க.”

     ராஜன் ராகவிடம் நெருங்கி வர,

    “ஐயோ அவனோட அட்வைஸ் எல்லாம் கேட்டுடாத. அப்புறம் உன்னோட எதிர்காலம் உன்னை பாத்து சிரிப்பா சிரிக்கும்.”

   “நான் சொல்றேன் கேளு மச்சி.” என மூர்த்தி கூற,

   “இப்ப பஞ்சபாட்டு பாட ஆரம்பிச்சிடுவான். தயவுசெய்து அவன் பேச்சை மட்டும் கேட்டிடாத ராகவ்.”

    என நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக கலாய்த்துக் கொண்டிருக்க, வெட்கத்திலும் சந்தோசத்திலும் ராகவ் இங்கு நெளிந்து கொண்டிருக்க,

   “அங்கே.”

 மணமகள் அறையில்,

    இலக்கியா குறுக்கும் நெடுக்குமாக அறையை அளந்து கொண்டிருந்தாள். வெளியில் அவளின் திருமண ஏற்பாடுகள் படுஜோராய் நடந்து கொண்டிருந்தன. இரண்டு மாதமாகவே தன் தந்தை, அண்ணன் இரண்டு பேரும் இதற்காக எவ்வளவு அலைகிறார்கள் என்பதையும் தன் சந்தோஷத்திற்காக எவ்வளவு செலவு செய்கிறார்கள் என்பதையும் இலக்கியா பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தாள். அதிலும் ராஜேஸ்வரி அத்தை அவர்களுக்கு மகள் இல்லாததால் தன் மேல் அதீத அக்கறை கொண்டு எனக்காக பார்த்துப் பார்த்து அத்தனையும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

      தாய் ஒரு படி மேலே போய் போகுமிடத்தில் எப்படி எல்லாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் ஒருமாதமாக கிளாஸ் எடுத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள். அதிலும் தன் வீட்டை விட்டு புகுந்த வீட்டிற்குச் செல்லும் மகளுக்கு விதம் விதமாக ஆக்கிப் போட்டு அப்படி தாங்கிக் கொண்டாள்.

      இன்று காலையிலிருந்தே உறவுகள் எனக்காக இந்த திருமண மண்டபத்தில் பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிருக்கிறார்கள். தன்னையும் தங்க நகைகளால் பூட்டி தேவதையாக்கி அலங்கரித்து அமர்த்தி விட்டார்கள். நாளை முதல் புதிய வாழ்க்கைக்குள் செல்ல போகிறேன். தாலிகட்டி மட்டும் விட்டால் என் வாழ்க்கை பாதை திசை மாற போகிறது.

     அத்தனை பேரும் இதை நினைத்து சந்தோஷத்தோடு பவனி வருகிறார்கள். ஆனால் என் மனதில் மட்டும் ஏன் அத்தகைய சந்தோசம் வரவே இல்லை.

     ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஆசையோடும் ஏக்கத்தோடும் நாணத்தோடும் காத்திருக்கும் நாள். ஆனால் என்னில் மட்டும் அப்படி ஒரு உணர்வு இதுவரை வரவே இல்லையே அது ஏன்? உள்ளத்தில் சிலிர்ப்போ மனதில் ஆனந்தமோ… கண்ணில் ஏக்கமோ…என்னில் இல்லையே அது ஏன்?அவரைப் பார்க்க கூட என் மனது ஏங்கவில்லையே அது எதனால்?கண்ணில் ஆர்வமோ, கனவுகளில் காட்சிகளோ, ஏன் எனக்கு தெரியவேயில்லை. அடி மனது துளி அளவு கூட குதூகலிக்கவில்லையே அது எதனால்?

     இலக்கியாவின் மனசாட்சி அவளிடம் கேள்வியாய் கேட்க, அவள் மனது கேட்ட எந்த கேள்விக்கும் பதிலின்றி சிலையாக அந்த சோபாவில் அமர்ந்தாள் இலக்கியா.

                                                   அத்தியாயம் தொடரும்…

                     Best Romantic Novel